کتاب بخشودن

Forgiveness
تجربه و هنر زندگی 2
  • 15 % تخفیف
    150,000 | 127,500 تومان
  • موجود
  • انتشارات: گمان گمان
    نویسنده: دیوید مک ناتون
کد کتاب : 13387
مترجم :
شابک : 978-6009160655
قطع : پالتویی
تعداد صفحه : 204
سال انتشار شمسی : 1402
سال انتشار میلادی : 2010
نوع جلد : شومیز
سری چاپ : 9
زودترین زمان ارسال : 31 خرداد

معرفی کتاب بخشودن اثر ایو گارارد

"بخشودن" یا "تجربه و هنر زندگی" اثری است از "دیوید مک ناتون" و "ایو گارارد" که این بار از دربچه ای نو به این مفهوم می نگرد. "بخشودن" مساله ای است که معمولا در فرهنگ امروز جهان، پوشش خبری گسترده ی را به خود اختصاص می دهد. دور و بر ما با تعداد زیادی کتاب خودپروری و برنامه ی تلویزیونی احاطه شده که همه ی آن ها مرتب یک پیام را ارائه می کنند و آن پیام این است که "بخشودن" برای همه ی انسان ها خوب است و همواره کار درستی است. اما افرادی که از جانب دیگران آسیب های شدیدی دیده اند، اغلب و به درستی چنین حس می کنند که این جریان های تبلیغاتی درباره ی "بخشودن"، چرب زبانانه است و در صدد آسان جلوه دادن آن حرکت می کند. شاید بتوان گفت که "بخشودن" همیشه هم آنچنان که می گویند دلپذیر نیست؛ خصوصا اگر اشتباهی که در حق فرد صورت گرفته بسیار وحشتناک باشد و یا اینکه فرد خاطی از کار خود پشیمان نباشد.
در این کتاب، "دیوید مک ناتون" و "ایو گارارد" اظهار می کنند که کل مباحثه ای که در این زمینه صورت می گیرد معیوب است، چرا که از فقدان شفافیت درباره ی اینکه "بخشودن" واقعا به چه معناست، رنج می برد. نویسندگان این اثر معتقدند که "بخشودن" بسیار دشوارتر، پیچیده تر و آشفته کننده تر از چیزی است که بسیاری از پیشتازان آن گمان می برند. با این حال، "دیوید مک ناتون" و "ایو گارارد" نشان می دهند که درک درستی از "بخشودن" به ما این امکان را می دهد که از شکل های سطحی و بی ارزش آن اجتناب کنیم و همچنین قادر به درک این مساله باشیم که چرا "بخشودن" حتی در زمانی که فرد خاطی اظهار ندامت نکرده، درست و تحسین شده است.

کتاب بخشودن

قسمت هایی از کتاب بخشودن (لذت متن)
یکی از ویژگی های اصلی این همه مدیحه سرایی در این روزگار در باب عظمت بخشودن این است که تمام توجه معطوف منافعی است که بخشودن برای خود فرد بخشاینده به ارمغان می آورد و نه منافعی که عاید فرد بخشوده می شود. در چنین تصویری از بخشودن، اگر قربانی اعمال ستمگرانه حاضر به بخشودن نشود اسیر گذشته خودش می شود و زندگی اش همچنان تحت الشعاع تعرضی که به او شده و شخص متعرض قرار می گیرد. در نگاه شفابخشانه به بخشودن، قربانی، به خاطر خیر خودش، نیاز دارد بر خطاهایی که بر او رفته است و بدی هایی که در حقش شده است فائق آید، و بخشودن است که به قربانی این توانایی را می دهد.

توصیه ای که معمولا می شود این است که به خیر و صلاح خود قربانی است که خطا کار را ببخشد. اما این توصیه همیشه راست و صادق از کار در نمی آید، و به هر صورت خیر و صلاح قربانی همیشه و در هر حال مهم ترین چیز در چشم خود قربانی هم نیست. علاوه بر این، این درک و برداشت شفابخشانه از بخشودن کمکی به ما نمی کند که درست بفهمیم که چرا بخشودن یک فضیلت است، و چرا بخشودن دشمن عملی بلندنظرانه و سخاوتمندانه به حساب می آید. یک دلیل کاملا متفاوت برای حمایت از بخشودن این است که بخشودن شامل انسانیت و شفقت نسبت به خطاکار می شود. بسیاری از افراد فکر می کنند که بخشودن الگویی است برای چگونگی رفتار ما با همه هم نوعانمان، و خصوصا از این جهت تحسین برانگیز است که نسبت به کسی در پیش گرفته می شود که با ما بد کرده است و می توان به نحوی موجه از او نفرت داشت.

به نظر نیچه، بخشودن در تجلیات گوناگونش، کوشش خودمحورانه قربانی برای به زنجیر کشیدن خودپسندی جریحه دار شده اش است: کوششی برای تسکین دادن به جراحاتی که هم حاصل آن تعرض اولیه است، و هم حاصل آن تلخی هایی که احساس خشم و کینه در وجودشان به بار آورده است. قربانی با این کار اهمیت و ارزش خودش را منکر می شود و لذا خودش را از فشار و لزوم تلاش برای مبارزه در راه اثبات عزت و کرامت نفس خویش، و امکان وارد آمدن صدمه های بعدی به خود می رهاند. اگر در این مبارزه شرکت نکنی پس امکان زخم برداشتن در این مبارزه هم از میان می رود. فرد بخشاینده در پناهگاهی پناه می گیرد که نهایتا چیزی جز توهم خودشیفته وار از خودبسندگی نیست.

انتقام معمولا شخصی و خصوصی است؛ انتقام با لذتی از تحمیل رنج بر فرد ستمکار توأم است؛ در انتقام معمولا و البته نه همیشه کیفر بیش از حد معمول و نامتناسب است. به عکس، عدالت امری عمومی است؛ در اجرای عدالت رعایت حد و حدود و تناسب در نظر گرفته می شود، و کیفر متناسب با جرم و منصفانه است؛ لذت بردن از تحمیل رنج بر فرد خطاکار هم به هیچ روی جایی در اجرای عدالت ندارد. عدالت مفهومی عمیقا اخلاقی است: اگر بنا بر انتخاب میان اجرای عدالت و بخشودن باشد، این انتخاب پایه های اخلاقی دارد و بنا به ملاحظات اخلاقی متفاوت صورت می گیرد، و انتخابی میان عملی اخلاقی و عملی خویشکامانه نیست که دلایلی نکوهیدنی نظیر میل به لذت بردن از انتقام جویی داشته باشد.