کتاب پرونده بالتیمور

نزدیک به ۲۰۰ صفحه از کتاب رو خوندم هنوز یدونه معما هم مطرح نشده فقط خاطرات بیهوده یه مشت بچه رو خوندم

به نظرم کتاب، جنایی نبود. بیشتر یه جور زندگینامه بود که از زبان شخصیت اصلی، مارکوس گلدمن، روایت میشد. داستان مدام توی زمان حال و گذشته روایت میشه و از همون اول به فاجعه‌ای اشاره میشه که اتفاق افتاده اما باید با داستان همراه بشیم تا بفهمیم چیه. کتاب چندین پلات‌تویست داشت که چندان شوکه‌کننده نبود. روند داستان هم خوب بود و به راحتی باهاش همراه شدم. به جز چند فصل آخر که اسامی چند تن از شخصیت‌ها به اشتباه نوشته شده بود، از ترجمه راضی بودم. داستان، به خانواده‌ی گلدمن می‌پردازه. سول، عموی مارکوس، همسرش آنیتا، پسرشون هیلل و دوست پسرشون وودی که مثل پسر خودشون می‌مونه. مارکوس، رابطه‌ی خوبی با پسرعموهاش داره و از هر فرصتی برای سر زدن به خانواده‌ی عموش استفاده می‌کنه. در نظر مارکوس، خانواده‌ی عمو سول کاملاً بی‌عیب و نقص و خوشبخته. اما مارکوس از رازهایی که در دل خانواده وجود داره بی‌خبره. رازهایی که منجر به اتفاقات ناگواری می‌شن و در نهایت فاجعه‌ای غم‌انگیز رو رقم می‌زنن. چه اتفاقی برای خانواده‌ی خوشبخت گلدمن می‌افته؟ چه فاجعه‌ای خانواده‌ی عمو سول رو از هم می‌پاشونه؟

خب پرونده هری کبر رو خیلی زیاد دوست داشتم از همان صفحه اول منو جذب کرد، بر اساس همین زمینه ذهنی دواثر دیگر این نویسنده رو خریدم، هر کدومش قشنگی خودش رو داشت اما قطعا پرونده هری کبر برای من از نظر داستان ونوع روایت ان جایگاه بالاتری داره.

چون از هری کبر خوشم اومده بود این کارم خریدم و این کارم به نوبه خوش قشنگ بود هرچند داستان جنایی نبود ولی شما از ابتدای داستان فکر میکنید یک جنایت در حق پسر عمو‌های گلدمن رخ داده این کتاب حجمش کمتره از پرونده هری کبر و کسایی که خیلی کتابای طولانی دوست ندارن راحت میتونن بخوننش

این کتاب یجورایی ارتباط نازکی با پرونده‌ی هری کبر داره چون شخصیت مارکوس گلدمن در هردوداستان هستش.اما خب اگر هری کبر رو هم نخوندین میتونین این کتاب رو بخونین .این هم یه کتاب جنایی هستش که اخر داستان به طور ناباورانه ای تمام میشه.کلا کتاب‌های جنایی برای زنگ تفریح مورد مناسبی هستند.

این کتاب عالیه. ژوئل دیکر نویسنده بسیار ماهری هست و ترجمه آریا نوری هم حرف نداشت