کتاب صحرای تاتارها

اثر بسیار زیبایی بود.« در وصف جوانی به نام جووانی دروگو که به خدمت در دژی به نام باستیانی میرود و سالهای پیش رویش را در آنجا سپری میکند .روزهای زندگی در پیش چشمانش می‌آیند و میگذرند ولی جووانی در پی رسیدن بارقه‌ی امید برای زندگی و گذراندن دوران طلایی جوانی خود می‌ایستد اما چه فایده که آن امید را هیچوقت نمیابد. ای کاش وقتی جووانی وقتی به دیار خودش برگشت و ماریا رو باری دیگر ملاقات کرد ، همونجا موندگار میشد و هیچوقت به دژ برنمیگشت.» دینو بوتزاتی تمام تلاش و تجربه خودش رو در این رمان به کار بسته تا بتونه زیبایی جوانی رو به خواننده نشون بده و تصمیم استفاده از این دوران شکوفایی رو به شما واگذار کنه که نتیجه آن داستانی تلخ و در عین حال چشم‌نواز و تاثیر گذار است که از او بر جای مانده.از نشر ماهی تهیه کردم و ترجمه جناب حبیبی مثل همیشه عالی بود.

این کتاب طوری منو تو خودش غرق کرد که وقتی تمومش کردم باورم نمیشد با این حجم کم اینطوری منو مجذوب خودش کرده باشه. انگار خودم رو برای لحظه هایی جای دروگو میدیدم، با همه وجودم انتظارش رو حس میکردم، هرچیز دیگه ای بگم لذت خوندن رو از مخاطب میگیرم فقط میتونم بگم امید خیلی زیباست اما خطرناک‌ترین چیز در دنیاست… ترجمه جناب محسن ابراهیم واقعا ادبی و عالی بود.

کتابیه که با امید پیدا کردن جووانی، امید پیدا میکنی و با پیر شدنش، توام همراهش پیر میشی. کسایی که رمان کیمیاگر رو خوندن این کتاب روهم بخونن، کتابی که قراره نشونتون بده، زندگی بی‌رحمی و نظم یه سرهنگ بدعنق رو داره و قرار نیست با مراد و خواسته ما جلو بره. چیزایی که بهشون امید داریم و به وقوع پیوستنشون دل‌بستیم، قرار نیست حتما رخ بدن. پس مهمه که در کنار امید داشتن، قطعیت جست... قطعیتی که از به واهی گذشتن عمر جلوگیری کنه.

بسیار زیبا وجالب ولایت بود ولی درعین حال گیرایی خوبی داشت .جریان روایی خوب بود ولی حد موضوعش پایین بود.یه کمی شاخ وبرگ داشت جالب‌تر میشد.

کتابی خوب اما توصیفاتی خیلی تکراری و کند ؛ معنای خوبی داره ولی گاهی وقتا با توضیحات زیاد،حوصله سر بر میشه…

جادوی قلم نویسنده و مترجم در لین اثر به خوبی نمایان هست. طرح داستان بازنمایی قصه جادوی روزمرگی هست، بی تردید کمتر کسی از اون میتونه نجات پیدا کنه ، هر چقدر شرایط بر خلاف میلش باشه. زمان کوتاه‌تر از اون چیزی هست که تصور می‌کنیم، با مطالعه این اثر بی نظیر، با حوصله و تعمق لذت هم نشینی با دوست خوبی رو تجربه خواهید کرد ، مطالعه اون رو در سنین اغاز جوانی به شدت توصیه می‌کنم

کتاب بسیار لطیف و زیباییه. ترجمه سروش حبیبی بسیار زیباست. بعد از مدتها یه کتاب خوب خوندم با یه ترجمه زیبا... مرسی

یک شاهکاربا ترجمه‌ی استاد حبیبی.درواقع کتاب بهمون یادآوری میکنه زندگی در همین لحظات ساده جریان داره ،و لذت بردن از اونها می‌تونه هدف زندگی باشه.

همین الان تمومش کردم. واقعا چه کتاب باشکوهی. حس می‌کنم من هم توی اون قلعه زندگی کرده‌م.

کتاب خیلی عجیبیه به حدی عجیب بود که وقتی از نصفه کتاب میگذری انگار خود تو نقش اصلی داستانی کتاب خیلی تکان دهنده ایی بود واقعا تلخه آدم سالها برای یک امید واهی عمرش تلف بشه

کتاب پیامِ خوبی داره، فضاسازی عالیه. اما با احترام فراوان، برای من کتابِ خسته‌کننده‌ای بود ( مثل زندگی ). ولی باتوجه به پیامی که داره و در همین راستاست، نباید انتظار دیگه‌ای داشت. من این کتاب رو از نشرِ خوبِ ماهی خوندم و دوستش داشتم. ممنون بابت توجه‌تون.

من شیفته این کتابم. به معنای دقیق کلمه، ملال رو می‌شه ازش دریافت کرد. شاید خوندنش برای افرادی خسته‌کننده باشه ولی اتفاقا همین در راستای ماهیت کتابه. داستانی که از ابتدا تا انتهاش عملا اتفاق عجیب و غریبی نمی‌افته. من که بسیار لذت بردم و تبدیل شد به یکی از بهترین کتاب‌های زندگی‌ام.

سلام ایران کتاب در این شرایط جنگی هم ارسال داره اخه عده ای خرید کرده بودن اما سفارش لغو شده بود

کتاب بیان کننده مفاهیم عمیقی ست.اینکه یک عمر با امید چیزی زندگی کنی که شاید هیچ وقت به دست نیاد و مرگ پایانی باشه برای این امید دست نیافتنی.ترجمه سروش حبیبی خوب بود

شاهکاره شاهکار مخصوصا با ترجمه استاد حبیبی جزو کتاب هاییه که اگه بخونین دیگه احتمالا آدم سابق نمیشین

یک کتاب فوق العاده. نثری روان و داستان گیرا که پایانش واقعا من رو متاثر کرد.

یکی از بهترین کتاب هایی که میشه خوند با یک ترجمه شاهکار از سروش حبیبی. چیزهایی که این کتاب میگه و بهشون توجه میکنه کمتر جایی میشه پیدا کرد. بسیاری از صفحاتش رو میشد با گوشت و خون حس کرد. توی خوندنش شک نکنید.

به معناى واقعى بهت میگه که زندگى رو به امیدى که شاید هرگز نرسه گره نزن و از زمانى که میگذره لذت ببر چون وقتى به خودت میاى که میفهمى آخرین بارى که از پله‌ها دوتا یکى بالا رفتم یادم نمیاد و زود پیر شدیم

فوق العاده است این کتاب. خوندنش تجربه‌ی لذت بخشی بود واقعا.

سلام دوستان کتاب رو مطالعه کردم و خوب بسیار قابل تامل بود در تمام طول داستان با جووانی همزادپنداری کردم ؛ جووانی کسی بود که وقتی پا به قلعه‌ی باستیانی گذاشت خودرا هرروز موظف به انتظاری بی پایان می‌دید تا شاید زمان به آرزوهایی که مطمئن بود احتمال محال بودنش بیشتر است برسد، و من هم دقیقا در همین شرایط قرار دارم و البته شاید بسیاری از ما درگیر سیستمی شدیم که در سرمان هزاران آرزوی مشابه و محال را کاشته است اما اگر اندکی شجاعت خروج ازین شرایط را داشتیم شاید شرایط تفاوت میکرد. در پایان این کتاب زندگی ام اندکی برایم ملموس‌تر شده و سختی شرایط بیشتر واضح شده؛به امید روزی که از این سیستم رخوت خارج شویم .