تیتوس لیویوس، مورخ و ادیب نامدار رومی، اثر سترگ خود، از پیدایش روم را در ۱۴۲ جلد تألیف کرد تا تاریخ تمدن روم،این ابرقدرت دنیای باستان، و دستاوردهای آن را ثبت و ضبط کند. از این مجموعة بزرگ امروزه تنها ۳۵ جلد باقیمانده است.
آنچه در این کتاب ها آمده عبارتند از: قوانین و ساختارهای سیاسی روم، جنگها و انقلاب های اجتماعی آن، و اخلاق و فضایل مدنی شهروندانش.تنوع و آموزندگی مطالب کتاب تا بدان پایه است که فیلسوف بزرگ سیاسی، ماکیاولی، کتاب گفتارهایی در باب ده
کتاب نخست تیتوس لیویوس را به عنوان شرح و تفسیری بر آن ها نوشت تا از یک سو خوانندگانش را به پیروی از اخلاق نیکو و فضایل مدنی رومیان برانگیزد،
و از سوی دیگر رهبران جمهوری ها را به الگوگیری از نظام سیاسی جمهوری روم فراخواند.
گذشته از اعتبار تاریخیـسیاسی، این اثر از نمونه های فصاحت و شیوایی نثر لاتین کلاسیک است و ادیبانی چون دانته و پترارک سبک و قلم مولفش را ستوده اند.
مترجم کوشیده است از یک سو نثر شیوای کتاب را در ترجمة خود بازآفریند،و از سوی دیگر، با ترجمة کتاب از متن لاتین و کمک گرفتن از چهار ترجمة انگلیسی و یک ترجمة ایتالیایی، برگردانی دقیق و صحیح از آن به دست دهد.
مهم ترین واقعه در جلد یکم سرنگونی نظام پادشاهی و تأسیس جمهوری،و در جلد دوم انتصاب تریبون های عوام بود.
در جلد سوم، مهم ترین حادثه انتصاب ده تن به عنوان «دکم ویر» و تدوین نخستین قوانین مکتوب روم، معروف به «قوانین دوازده لوحه» است.
تیتوس لیویوس (زاده ۵۹ ق.م. در پادووا؛ متوفی ۱۷ م. در پادووا) مشهور به لیوی از تاریخنگاران سرشناس امپراتوری روم بود. دانشنامه بریتانیکا او را در کنار تاکیتوس و سالوست «سه تاریخنگار بزرگ روم» نامیده است که کتابهایش، از پیدایش روم، تا سدهٔ هجدهم میلادی تأثیری عمیق بر سبک و فلسفهٔ تاریخنگاری نهاد.