کتاب وقتی نیچه گریه کرد When Nietzsche Wept


  • قیمت : ۲۰,۰۰۰ تومان
  • وضعیت : موجود

مروری بر وقتی نیچه گریه کرد
مینا دامغانیان مینا دامغانیان

وقتی نیچه گریست آمیزه ای است از واقعیت و خیال، جلوه ای از عشق، تقدیر و اراده در وین خردگرای سده ی نوزدهم، و در آستانه ی زایش دانش روانکاوی. فردریش نیچه، بزرگ ترین فیلسوف اروپا، یوزف برویر، از پایه گذاران روانکاوی، دانشجوی پزشکی جوانی به نام زیگموند فروید، همه اجزایی هستند که در ساختار رمان در هم تنیده می شوند تا حماسه ی فراموش نشدنی رابطه ی خیالی میان بیماری خارق العاده و درمان گری استثنایی را بیافرینند. در ابتدای رمان، نیچه در نامه هایی که به لو سالومه می نویسد، مشخص می سازد که در پی ایده ای برای خودکشی است و لو سالومه، این زن دست نیافتنی از برویر می خواهد با استفاده از روش آزمایش درمان با سخن گفتن به یاری نیچه ی ناامید و در خطر خودکشی بشتابد. اما او چگونه می تواند این مرد مغرور تاریخ را وادار سازد که به پزشک یوزف برویر مراجعه کند ؟ در این رمان جذاب، دو مرد برجسته و اسرارآمیز تاریخ، تا ژرفای وسواس های خویش پیش می روند و در این راه، به نیروی رهایی بخش دوستی دست می یابند.

خرید و معرفی کتاب خواندنی وقتی نیچه گریه کرد



مشخصات وقتی نیچه گریه کرد
قطع :رقعی
شابک :978-964-312-616-2
تعداد صفحه :456
سال انتشار میلادی :1992
سال انتشار شمسی :1396
سری چاپ :17

ویژگی ها

برنده ی جایزه ی طلای کامنولث برای بهترین رمان سال 1992

فیلمی با همین عنوان به کارگردانی پینچاس پری در سال 2007 ساخته شده است

نکوداشت
The best dramatization of a great thinker’s thought since Sartre’s The Freud Scenario.
بهترین دراماتیزه کردن فکر و ذهن یک متفکر بزرگ، پس از کتاب سناریوی فروید اثر سارتر.
Chicago Tribune Chicago Tribune

Magical.
جادویی.
Washington Post Book World Washington Post Book World

An intelligent, carefully researched, richly imagined novel.
رمانی هوشمندانه با تحقیقاتی جامع و دقیق و تصوری غنی.
Boston Globe Boston Globe

لذت متن
بی حساب بچه دار شدن اشتباه است؛ بچه دار شدن برای کاستن از تنهایی خویش غلط است. هدف دار کردن زندگی با تولید چون خودی، اشتباه است و نباید با تولید مثل، درصدد رسیدن به جاودانگی باشیم.

اگر از فاصله ی دور به تماشای خودت بنشینی، خواهی دید که یک چشم انداز وسیع همواره از شدت مصیبت می کاهد. اگر به اندازه ی کافی صعود کنیم، به ارتفاعی می رسیم که در آن مصیبت، دیگر مصیبت بار جلوه نمی-کند.

ما بیشتر دلباخته ی اشتیاقیم تا دلباخته ی آن چه اشتیاقمان را برانگیخته است.