کتاب از جناب جی جی چه خبر

خانه! دور و بر اتاق را نگاه کرد و به اثاثیه آشنایی که آن همه سال هفته ای یک بار گرد و خاکشان را گرفته بود و تعجب کرده بود آن همه خاک از کجا می آید نظر انداخت. احتمالا دیگر آن اشیای آشنایی را که به خواب هم نمی دید ازشان جدا شود، نمی دید. با این حال همه آن سال ها اسم آن کشیشی را که عکس زرد شده اش روی دیوار بالای گارمون شکسته کنار نوشتۀ رنگی «پیمان با مارگارت مری مقدس» آویزان بود، نفهمید که نفهمید. پدرش هر وقت آن عکس را به کسی نشان می داد با لحنی علی السویه می گفت: «الان ملبورن زندگی می کند.» راضی شده بود که برود، خانه را ترک کند. یعنی عاقلانه بود؟ سعی کرد سبک سنگین کند. به هر حال در خانه اش غذا و سرپناه داشت. کسانی دور و برش بودند که از اول عمر می شناخت شان. صد البته که باید در خانه و بیرون سخت کار می کرد. توی فروشگاه پشت سرش چه می گفتند اگر می فهمیدند با یک نفر فرار کرده؟ احتمالا می گفتند خریت کرده و فورا با یک آگهی جایش را می دادند به یک کس دیگر. دوشیزه گاوان خوشحال می شد. با هم کارد و پنیر بودند مخصوصا پیش روی مردم. «دوشیزه هیل، نمی بینید این خانم های محترم منتظرند؟» «دوشیزه هیل، یک کم شاد و بشاش باش!» نه. او برای از دست دادن کارش افسوس نمی خورد. ولی در خانه جدیدش، در آن کشور دور ناآشنا، همه چیز فرق می کرد. آنجا ازدواج می کرد او، اولاین. دیگر مردم تحویلش می گرفتند. مثل مادرش با او رفتار نمی کردند. حتی الان که نوزده را رد کرده بود، گاهی از خشونت پدرش می ترسید. می دانست تپش قلبش بخاطر همان ترس است. وقتی بچه بودند پدرش هیچ وقت آن طور که هری و ارنست را می زد او را نمی زد، چون او دختر بود، ولی بعدها تهدیدش می کرد و می گفت چه بلاهایی سرش می آورد. دیگر کسی را نداشت که از او محافظت کند. ارنست مرده بود و هری که در کار تزئین کلیسا بود بیشتر اوقات سفر بود. به علاوه، داد و بیدادهای شنبه شب ها بر سر پول خسته اش کرده بود. او همه حقوق ش هفته ای هفت شیلینگش را می داد. هری هم همیشه پول می فرستاد ولی پدرش نم پس نمی داد. می گفت تو پول ها را هدر می دهی، عقل نداری، پول های عزیز مرا خرج اتینا می کنی، و بدتر از این ها را هم می گفت: چون شنبه شب ها حالش خیلی بد می شد. آخر سر، به او پول می داد و می پرسید می خواهد برای شام یکشنبه چه بخرد. بعد او مجبور بود دو پا دارد ده تا پای دیگر هم قرض بگیرد و بزند بیرون کیف چرمی سیاه ش را محکم در دست نگه دارد و به همه تنه بزند تا به بازار برود و با یک خروار جنس برگردد. او سخت کار می کرد تا خانه را سر پا نگه دارد و دو بچه کوچک تر از خودش را تر و خشک کند. مراقب باشد که از درس و مشق عقب نیفتند.