کتاب شارلوت

کلمات همواره به مقصد نیازی ندارند. می توان آن ها را رها کرد تا در مرزهای حواس متوقف شوند و بی چهره در فضای تشویش، سرگردان بمانند. اصلا امتیاز هنرمندان همین است: زندگی در میان ابهام.

به نظرم می رسد که یک اثر باید از پدیدآورنده اش پرده بردارد. البته، من با تخیل مخالفتی ندارم. اما همه ی این ها برای سرگرمی است و مردم هم به سرگرم شدن نیاز دارند. این، شیوه ی آن ها برای ندیدن حقیقت است.

باید در ژرف ترین ژرفنای خویش به دنبال آوا گشت. چطور ممکن است کودکان بتوانند این همه مدت جیغ بکشند؟ آن هم بی آن که به تارهای صوتی شان آسیب برسد؟ باید به سرچشمه ی این نیرو بازگشت. غوطه ای جنون آمیز در آن چه در وجود ما پنهان است.