کتاب فارسی بخند

Laugh in Persian

مشخصات کتاب فارسی بخند
شابک : 9786003674042
قطع : رقعی
تعداد صفحه : 88
سال انتشار شمسی : 1396
سال انتشار میلادی : 2011
نوع جلد : شومیز
سری چاپ : 5
زودترین زمان ارسال : 20 فروردین

برنده ی جایزه ی بهترین مجموعه داستان اول سال 1391 از بنیاد گلشیری

معرفی کتاب فارسی بخند اثر سپیده سیاوشی

مجموعه داستان فارسی بخند اثر سپیده سیاوشی اولین بار در سال 1390 توسط نشر قطره چاپ شد.فارسی بخند برنده جایزه بهترین داستان از یازدهمین جشنواره بنیاد گلشیری است.فارسی بخند از نه داستان تشکیل شده است : فارسی بخند، همه ی زن ها شبیه به هم اند، برف، از آخر به اول، خوبی عزیزم؟، خواهری، تاریکی، گمشده و قرمز خاکی. تکنیک این داستان ها قرار گیری شخصیت ها در موقعیت هایی ساده است اما شرایط به سمتی میرود که تصمیم گیری برایشان سخت و سخت تر می شود.در واقع شخصیت ها همواره درگیر موقعیت ها هستند و در تکاپوی فائق آمدن بر آنها. کشمکش شخصیت ها در مقوله ارتباط است.ارتباط برقرار نکردن یا برقرار کردن و فهمیده نشدن.در فارسی بخند بیشتر از ساخت های فرمی پیچیده و زبان متکلف ،قصه گویی نقطه تاکید نویسنده است. در داستانهای مجموعه عشق ،رفتن و مهاجرت ،دو رویی و خیانت از مجموعه موضوعاتی است که در موقعیت های گوناگون تنیده میشوند .
با وجود اینکه نویسنده این مجموعه خانم است اما نگاه به شخصیت و پرداخت آنها بی طرفانه شکل گرفته است و این از نقاط قوت فارسی بخند است.

کتاب فارسی بخند

سپیده سیاوشی
سپیده سیاوشی (زادهٔ ۱۳۶۵) نویسنده ایرانی است. از او مجموعه داستان‌های فارسی بخند و عمارت نیمه شب به چاپ رسیده‌اند. مجموعه داستان فارسی بخند که در سال ۱۳۹۰ چاپ شد توانست جایزه بهترین مجموعه داستان اول بنیاد هوشنگ گلشیری را بگیرد. این مجموعه شامل ۹ داستان با نام‌های «همه زن‌ها شبیه هم‌اند»، «برف»، «از آخر به اول»، «خوبی عزیزم؟»، «خواهری»، «تاریکی»، «گمشده» و «قرمز خاکی» است. ...
قسمت هایی از کتاب فارسی بخند (لذت متن)
زیاد جدی گرفته بود. جنگ را نه، دوست داشتنم را می گویم. اما خوب جدی هم بود، یک زمانی. همیشه که این طور نمی ماند. نمی خواست بفهمد. تمام تلاشش توی مبارزه ای که فکر می کرد پا به پای من می آید برای آن بود که بگویم هنوز هم دوستش دارم. می گفتم. اما می فهمید ندارم. حتا چند بار به سرم زد پای یک زن دیگر را به میان بیاورم. منتظر بود. توی وسائلم سرک می کشید. اوایل یواشکی، بعد جلوی روی خودم کیفم را زیرورو می کرد. منصرف شدم. نمی خواستم توی بازی قابل پیش بینی باشم…

...یاد مامان می افتم که پشت تلفن با جس احوالپرسی می کرد. بلند می گفتم "مامان... فارسی نمی دونه". گوشی را که گرفتم اول غر زد که چرا داد و بی داد می کنم. بعد پرسید "یعنی بهش فارسی یاد ندادی؟" بعد هم زیر لب گفت "دیگه سلام احوالپرسی که زبون نمی خواد، می فهمه". خندیدم آن روز هم، اما شاید واقعا زبان منشا الهی داشته باشد و بی آنکه بفهمیم بتوانیم با هم صحبت کنیم...

زن گفت" «صدای باران، هیچ کس هم که توی خیابان نباشد خودش دلگرمی است. اما حالا انگار همه چیز مرده چرا برف صدا ندارد؟» مرد اوهوم کوتاهی گفت. سرش را هم بالا نیاورد. زن حس کرد خانه شان شبیه جزیره ای شده که هر لحظه بیشتر زیر آب می رود. به ساختمان های رو به رونگاه کرد و چراغ هایی که همه سر ظهر روشن بودند. این همه جزیره کنار هم. هیچ کس توی خیابان نبود. مرد گفت: «از کنار آن پنجره نمی خواهی کنار بیایی؟ فکر می کنی آن جا بایستی برف نمی بارد؟» زن آهسته با دلخوری گفت: «هیچ کاری نکردم امروز.» بعد بلندتر گفت: «این برف ها آب هم می شوند؟ اگر خیابان ها همیشه این شکلی بمانند؟ وحشتناک است.»

سعی می کنم فکر نکنم به اینکه چه دارد می گوید. توی سرم فقط ردیف مربع های تو خالی است که چند تا در میان یک «خ» بین شان است. فحش، حتا می تواند فحش هم بدهد. می تواند همین طور گه چشم هایش را ریز کرده و نوک دماغ سربالایش را به دماغم چسبانده فحش بدهد و من لبخند بزنم. شیما می گوید این فکرهای یک آدم مریض است اما از این حالت همیشه ترسیده ام. مضطرب می شوم این وقت ها که می روئ به زبان خودش و نمی توانم خودم را به چیز دیگری سرگرم کنم.