کتاب تسلیحات نیروی زمینی

کتاب «تسلیحات نیروی دریایی در جنگ جهانی دوم (کشتی‌ها و زیردریایی‌ها)» نوشته حمید عشقی، مستندی جامع از ماشین‌آلات جنگی و شناورهایی است که پهنه‌های آبی جهان را به خونین‌ترین عرصه‌های نبرد در تاریخ معاصر بدل کردند. در بخش‌های آغازین، مسئله دگرگونی جغرافیای جنگ و کشیده شدن دامنه درگیری‌ها به دریاهای شمال، بالتیک و مدیترانه بررسی می‌شود. رقابت تسلیحاتی میان قدرت‌های درگیر، اقیانوس‌ها را به آوردگاهی برای آزمایش فناوری‌های نوین نظامی بدل کرد؛ دورانی که به‌کارگیری هزاران کشتی جنگی، ناوگان لجستیکی و زیردریایی، نقش مستقیمی در آمار تلفات "۷۰" تا "۸۵" میلیون نفری این فاجعه جهانی داشت. نویسنده با ورود به جزئیات ناوگان نیروهای محور، ابتدا ماشین جنگی آلمان نازی را زیر ذره‌بین می‌برد. تشریح مشخصات نبردناوهای غول‌پیکری چون بیسمارک، تیرپیتز و شارنهورست در این بخش با دقت بالایی صورت گرفته است. برای نمونه، در بررسی نبردناو شارنهورست، به تجهیز آن به "۹" توپ اصلی "۲۸۰" میلی‌متری، "۱۲" توپ ثانویه "۱۵۰" میلی‌متری، "۶" اژدرانداز "۵۳۳" میلی‌متری و زرهی با ضخامت 350 میلی‌متر در بدنه اشاره می‌شود؛ شناوری که به همراه نبردناو هم‌رده خود، گنیزنائو، از سوی ملوانان بریتانیایی لقب «دو خواهر زشت» را دریافت کرده بود. در کنار آلمان، توسعه‌طلبی دریایی ژاپن با تمرکز بر ناوهای هواپیمابر کلاسیک مانند آکاگی، کاگا، شکوکو و نبردناوهای سنگین یاماتو و موساشی واکاوی می‌شود و سهم نیروی دریایی ایتالیا با شناورهایی چون آندرئا دوریا، ویتوریوونتو و رم به ثبت می‌رسد.
در جبهه متفقین، کتاب توازن قوا را از طریق معرفی ناوگان دریایی ایالات متحده، بریتانیا، شوروی، فرانسه و حتی ناوهای لهستانی نظیر دراگون و دانائه ترسیم می‌کند. بررسی ناوهای هواپیمابر تأثیرگذاری مانند اینترپرایز، هورنت و یورک‌تاون در کنار نبردناوهای تاریخی همچون میسوری و واشینگتن و ناوشکن الدریج، ابعاد صنعتی ماشین جنگی آمریکا را نشان می‌دهد. همزمان، سرنوشت تراژدیک نبردناوهای بریتانیایی هود و پرنس ولز، و همچنین وضعیت ناوهای فرانسوی استراسبورگ و ریشیلیو، با جزئیات عملیاتی آن‌ها گره می‌خورد و مسائل مربوط به نبردهای فرسایشی شوروی با نبردناوهایی چون سواستوپل و گان‌گوت واکاوی می‌شود.
نیمه دوم کتاب به صورت انحصاری به مسئله جنگ در زیر آب و توسعه زیردریایی‌ها اختصاص دارد. در این بخش، تکنیک‌های تهاجمی شناورهای کلاسیک مانند سری یو-بوت‌های آلمانی (U-48، U-110و U-977) که خطوط تدارکاتی متفقین را فلج کرده بودند، بررسی می‌شود. در تقابل با آن‌ها، زیردریایی‌های آمریکایی (مانند آلبکور و سی‌لیون)، زیردریایی‌های بریتانیایی نظیر المپیوس و کلاید، نمونه‌های کلاسیک شوروی (K-21 و L-3)، و ناوگان زیرسطحی ژاپن (I-19 و I-168) ارزیابی می‌شوند. ارائه این فهرست جامع در کنار آلبوم تصاویر مستند، روند تطور مهندسی دریایی را در مرگبارترین مقطع تاریخ بشر ترسیم می‌کند و نشان می‌دهد چگونه پیشرفت‌های تکنیکی در تجهیزات نظامی، معادلات قدرت را در پهنه اقیانوس‌ها برای همیشه تغییر داد.