کتاب نفت! (جلد سخت)

ولی پسرک به آن ذرۀ کوچک و بی‌نوای زندگی فکر می‌کرد که چنین ناگهانی خاموش شده بود. چقدر زندگی بی‌رحمانه بود و چقدر عجیب بود که چیزها باید رشد کنند و این قدرت را داشته باشند که ظاهرا از هیچ، خودشان را بسازند - و گفت نه پدر و نه هیچ‌کس دیگری نمی‌تواند این را توضیح دهد و این فقط یک خواب است. و بعد یک گاری مزرعۀ کهنه و روباز پر از اسباب و اثاثیۀ خانه در مقابل آنها ظاهر شد؛ این برای پدر فقط یک مانع بود، ولی «بانی » دو پسر هم‌سن‌وسال خودش را دید که پشت بار نشسته بودند و با چشمان مات و بی‌روح به او نگاه می‌کردند. رنگ‌پریده بودند و به نظر می‌رسید که به‌اندازۀ کافی غذا نخورده‌اند؛ و موضوع دیگری که پسر نمی‌توانست بفهمد این بود که چرا مردم فقیر هستند و چرا کسی به آنها کمک نمی‌کند. و توضیح پدر این بود که انسان در این دنیا فقط می‌تواند به خودش کمک کند.(از ترجمۀ یوسف کارگر، نشر رایبد)

شما باید با تجارت نفت در این کشور به‌اندازۀ کافی آشنا باشید تا بفهمید مردی که می‌گوید: «یک ‌بار این کار را انجام دادم و دوباره انجامش می‌دهم» می‌تواند مثل بانکدار ساکن یک کلان‌شهر لباس بپوشد، و از اطمینان خاطر یک ژنرال و کرامت مهربانانۀ یک اسقف کلیسا برخوردار باشد.(از ترجمۀ یوسف کارگر، نشر رایبد)

پدر از ماشین پیاده شد، کتش را درآورد و بااحتیاط آن را از داخل به بیرون و آستین‌ها را از بیرون به داخل تا کرد؛ این موضوعی بود که در موردش دقیق بود چون صاحب یک فروشگاه عمومی بود که «بخش پوشاک مردانه» هم داشت. او و بانی کت‌های‌شان را به‌طور مرتب در صندوق‌عقب گذاشتند و آن را قفل کردند و بعد در پیاده‌‎رو قدم زدند و دامداران درۀ سانتا اینزو اجناس به نمایش گذاشته شده در ویترین فروشگاه‌ها را تماشا کردند. اینجا ایالات متحده بود، و کالاهایی که برای فروش گذاشته شده بودند، همان چیزهایی بود که در ویترین فروشگاه‌های هر خیابان بزرگی می‌دیدید؛ چیزی که به آن «محصولات تبلیغاتی ملی» می‌گفتند. مزرعه‌دار با خودرویی وارد شهر می‌شد که تبلیغش در سراسر کشور دیده می‌شد، و پدال گاز را با کفشی فشار می‌داد که آن هم محصولی تبلیغ‌شده بود. جلوی داروخانه، با قفسه‌ای از مجله‌های تبلیغ‌شده روبه‌رو می‌شد که پر بودند از آگهی‌های تبلیغاتی همان محصولات ملی تبلیغ‌شده‌ای که قرار بود با خودش به مزرعه برگرداند.(از ترجمۀ یوسف کارگر، نشر رایبد)

پس بانی، در میان شکوه و افتخار پدرش، از خیابان می‌گذشت و با آقای دامپری بیچاره روبه‌رو می‌شد که پس از یک روز سخت کاری، با قدم‌هایی خسته از تراموا به خانه برمی‌گشت، بعد از آنکه هزاران میخ شینگل را در سقفی کوبیده بود، یا آقای سام گچ‌کار را می‌دید که در باغچۀ کوچک خود مشغول رسیدگی به ردیف‌های ذرت و لوبیا و آبیاری با شلنگ بود. بانی خانم گروآرتی را می‌دید که به مرغ‌هایش غذا می‌داد و قفس‌های خرگوش را تمیز می‌کرد، اما هرگز دوباره آن لباس شب مجلل از جنس ساتن زرد را ندید! او به داخل خانه می‌رفت و می‌نشست و گپ می‌زد تا مبادا «مغرور» به نظر برسد. در آنجا راه‌پله‌ای بود که به هیچ‌جا نمی‌رسید و نسخه‌ای از «راهنمای بانوان: کتابچۀ راهنمای عملی نجابت» که هنوز روی میز وسط قرار داشت، اما حالا پارچۀ ابریشمی آبی آن چرک و حروف طلایی آن کدر شده بود. چشم‌های بانی تمام اینها را به‌دقت می‌دید و متوجه منظور پدرش می‌شد که چرا بازی نفت را به بهشت تشبیه می‌کرد: جایی که بسیاری دعوت می‌شوند، اما معدودی برگزیده‌اند. (از ترجمۀ یوسف کارگر، نشر رایبد)