کتاب تهوع

کششِ داشتانی خاصی نداره ولی حرف‌های فلسفی و دیدگاه جالبی داره نکته ای که در مورد کتاب‌های فلسفی وجود داره اینه که نباید با این دید که نویسنده همه مسائل رو درست میگه خوندشون هدف از خوندن فلسفه دیدن از زاویه‌های دیگه و بهتر شدن تو «فکر کردن» و نتیجه گیری توسط خودمونه این کتاب هم یکی از همون هاست… تیکه هایی از کتاب: من خاطراتم را در زمان حال بنا میکنم، من، به زمان حال رانده شده و در آن رها شده ام؛ بیهوده سعی میکنم به گذشته برگردم، نمیتوانم از خودم بگریزم. برایم مهم نبود که ماجرایی نداشتم، فقط میخواستم بدانم که امکان نداشت رخ بدهد؟ باید بین زندگی و قصه گویی یکی را انتخاب کند. هیچوقت آدم یک زن، یک دوست یا یک شهر را یک دفعه ترک نمیکند. پایان آنجاست، حاضر و ناپیدا، و همان است که به این چند کلمه، ارزش و شکوه آغاز را میبخشد. چیزی تغییر نکرده و با این حال، هر چیز طور دیگری ادامه میابد. آنی دستپاچگی سرش نمیشود. طوری با من رو به رو میشود که انگار دیروز از پیشم رفته. هیچوقت به خود نگفته که خوشبخت است و هر وقت لذتی برده، قطعا میانه رو بوده و به خود گفته، خستگی در میکنم. وقتی حق، وجود آدم را تسخیر میکند، هیچ تلسمی نمیتواند آن را دفع کند. اگر فقط میتوانستم افکارم را کنار بگذارم بهتر میشد. افکار از هر چیزی بی مزه ترند، حتی بی مزه‌تر از گوشت تن. همینطور یک ریز کش می‌آیند و مزه عجیبی به جا میگذارند. نباید به این فکر کنم که نمیخواهم فکر کنم، چون این هم نوعی فکر است. آدم که هر روز با آدمایی مثل شما سر و کار نداره آقا… او کسی است که ابتدا از انسان‌ها بیزار است تا بعدا بتواند بهتر دوستشان داشته باشد. دریا هم کتاب دعاست، از خدا میگوید… نمیتوانم بگویم احساسِ سبکی یا خوشحالی میکنم، برعکس، دارم له میشوم، فقط اینکه به مقصود رسیده ام، حالا آنچه میخواستم بدانم، میدانم. هستی معمولا خودش را پنهان میکند.هستی اینجاست، دور و بر ما، درون ما، خودِ ما. دلبستن به دیگری، کار بزرگیه. باید توانا و با گذشت و کور بود…

درود عزیزان. لطف بدون جنگ و دعوا بفرمایید از نشر چشمه تهیه کنم یا نیلوفر؟

بخش هایی از این نشر حذف شده و سانسور شده است

این ادم ( سارتر ) اصلا هنر و زیبایی شناسی در ادبیات براش ارزش چندانی نداره. تنها چیزی که براش اهمیت داره اینه که ایدئولوژی فلسفی خودش رو در قالب رمان به خوردِ مخاطب بده... فقط برای کسایی که چپ هستن و عشق به تظاهر دارن بدرد می‌خوره! و یا کسایی که می‌خوان فلسفه سارتر رو بخونن که تازه نیازی هم نیست به این رمان، می‌تونن برن هستی و نیستی یا اصالت وجودش رو بخونن! خلاصه اگه دغدغه‌ی شما ادبیاته، اثر بسیار ناامید کننده ایه...

سلام و درود به شما عزیزان ، بصورت خیلی خلاصه و ساختار یافته نظر خودم رو در رابطه با این کتاب خدمت شما ارائه میکنم امیدوارم به درد بخور واقع بشود اول از همه باید بگم به نظر خود من این کتاب برای خواص نوشته شده نه عوام ، خواصی که حداقل چندی پیش خود یا در خلوت خود با سوالات فلسفی روبه رو شده اند یا زندگی خود را با فلسفیدن معنا میبخشند ، و بنده نظر بر این دارم که خواندن این کتاب مستلزم دانستن دانش حداقلی و ابتدایی فلسفه هست ، یعنی حداقل شما از مفهوم (وجود) در فلسفه خود سارتر با خبر باشید بعد از اون این کتاب رو به شما پیشنهاد اگر احساس میکنید دوگانگی فلسفی بین شما و محیط پیرامونتون وجود دارد (دوگانگی فلسفی نه روانی) یعنی به عنوان یک فرد اگاه متوجه این هستید که وجود شما مقدم بر هویتتون هست و به خودی خود وجود شما وجودیست در میان هزاران وجود ، از این جهت متوجه خود و اشیاء اطراف خود به گونه ای فلسفی میشود متاسفانه لب کلام رو در این چند جمله مختصر نمیتوانم بیان کنم اما باز اگر کتاب باب میلتون بود ، خوندنش خالی از لطف نیست ، و خوندنش نیاز مند تأمل و صبر هست در ضمن این کتاب رو به افراد زیر ۲۰ سال پیشنهاد نمیکنم ، نه از این حیث که متحوای نا مناسبی داشته باشد بلکه چیزی از این کتاب متوجه نخواهند شد (شاید هم بشوند ) اما نکته ای که باید خیلی به اون توجه بشه این هست که این کتاب ، کتاب آکادمیک فلسفه نیست ، و شما با خوندن این کتاب فلسفه یاد نخواهی گرفت ، اما به عنوان یکی از اثار یک فیلسوف ، اگر به فلسفه علاقه مند هستید خوندنش میتونه جالب باشه

فوق العاده و تامل بر انگیز

من این کتاب رو از نشر نیلوفر دارم . چند بار شده که کتاب رو شروع کردم و نتونستم بیشتر از صفحه هشتاد بخونم. کتاب بدی نیست اما بنظرم خیلی سنگینه و ترجمه به متن اصلی وفاداره و باید راجع به هر جمله لحظه ای تفکر کرد. کتاب رو گذاشتم کنار تا بعدا برم سراغش شاید برام قابل درک بشه.

درود بر تهوع خوانان

درود من ترجمه اقای اعلم رو خوندم اینو باید بگم من یکسال پیش فقط تونستم هفتاد تا صفحه از این کتاب رو بخونم اونم نه به خاطر اینکه کتاب مضخرفی باشه یا مثلا کتاب حوصله سر بری باشه این کتاب بنظرم از لحاظ چیزی که نویسنده میخواد به خواننده برسونه یه خورده سنگین‌تر از بقیه هست و باید جور دیگه ای با این کتاب برخورد بشه و من چند روز پیش دوباره کتاب رو شروع کردم و دیروز هم تموم شد و اگه کسی نتونه با این کتاب ارتباط برقرار کنه حق داره چون چیزی که داره داخل این کتاب بیان میشه فقط کسایی که اون رو با احساس کرده باشن و تا حالا درموردش مطالعه داشتن (هرچند که مطالعه تنها مثل شناختن کسی که تاحالا ندیدیش هست ) میتونن درکش کنن

نمیتونم پیشنهاد کنم ترجمه خاصی رو بخرید چون باقی اثار رو بررسی نکردم ولی به شخصه ترجمه استاد اعلم رو خوندم و راضی بودم(مثل اکثر ترجمه‌های استاد عالی بود به نظرم).داستانش هم ساده نیست ولی تهی هم نیست.یعنی درسته که حرف زیاد میزنه ولی توخالی و پوچ (مثل کتاب زوال بشری) نیست..ای کاش اسم زوال بشری رو نمیاوردم ولی خب نمیشد بدون اون منظورم رو برسونم

تهوع اثر ژان پل سارتر. این کتاب رو سال 1938 منتشر کرده و یکی از ستون‌های اصلی ادبیات اگزیستانسیالیسمه. داستانش تو قالب یه رمان نوشته شده و همه‌چیز از زبون شخصیت اصلیش، آنتوان روکانتن، که توی یه شهر کوچیک زندگی می‌کنه، روایت می‌شه. روکانتن یه مرد تنها و عجیب‌غریبه که داره روی یه شخصیت تاریخی تحقیق می‌کنه. اما توی همین مسیر زندگی معمولی، ناگهان یه تجربه‌ی خیلی عجیب سراغش میاد. اون حس می‌کنه که همه‌چیز – اشیا، آدم‌ها، حتی خودش – دیگه معنای قبلی رو ندارن. انگار دنیا یه‌جورایی از دستش دررفته. این حس براش خیلی سنگینه و سارتر اسم این حالت رو گذاشته "تهوع". فکر کن! یه روزی یه حس سراغت بیاد که همه‌چیز اطرافت خالی، پوچ، و بی‌معنی به نظر برسه. برای روکانتن، این حالت مثل یه آینه بود که جلوی صورتش گرفت و نشونش داد که زندگی ذاتاً هیچ هدفی نداره. این ما هستیم که باید براش معنا بسازیم. و خب، این هم ترسناک و هم هیجان‌انگیزه، چون از یه طرف آزادی مطلق بهت میده، ولی از طرف دیگه، این آزادی با یه مسئولیت خیلی بزرگ همراهه: اینکه خودت باید تصمیم بگیری زندگیت چه ارزشی داشته باشه. یکی از چیزایی که کتاب رو خاص می‌کنه، نحوه‌ی توصیف افکار و احساسات روکانتنه. سارتر این‌قدر دقیق و ریزبینانه حال و هوای ذهنی آنتوان رو نوشته که انگار خودت هم تو اون لحظات همراهش هستی. مثلاً وقتی آنتوان حس می‌کنه یه ریشه‌ی درخت یا یه سنگ از حد معمولش "واقعی‌تر" شده، تو هم حس می‌کنی که شاید اون اشیا واقعاً یه چیزی بیشتر از اون چیزی که ما می‌بینیم دارن! در طول داستان، روکانتن کم‌کم به یه درک عمیق‌تر از خودش و جهان می‌رسه. می‌فهمه که هیچ حقیقت یا ارزش مطلقی وجود نداره و این خودشه که باید زندگی‌اش رو بسازه. حتی اون تهوعی که اولش یه حس ترسناک و سنگین بود، آخر داستان براش تبدیل می‌شه به یه نیروی پیش‌برنده. انگار قبول می‌کنه که زندگی پوچ و بی‌معناست، ولی دقیقاً همین جاست که دستش باز می‌شه تا یه معنای جدید بسازه. تهوع، به نظرم، یکی از اون کتاباییه که خیلی عمیقاً تو رو با این سوال روبه‌رو می‌کنه: معنای زندگی برای تو چیه؟

دوستان کدام ترجمه را پیشنهاد می‌دهید ؟

این کتاب را دوست ندارم به هزار و یک دلیل. داستان درباره نویسنده ای است که نسبت به وجود خود دچار شک شده است. او وجودش را نمی‌خواهد و حس می‌کند اختیاری در آن ندارد و اسم رمان هم از احساسی که به نویسنده دست داده میشه گرفته شده. از نظر فلسفی مطمئنا موضوع جالبی دارد اما از نظر داستانی نه. سارتر با درون مایه فلسفی و اگزیستانسیالیستی بیش از حدش به داستان صدمه زده. عناصر داستانی خاصی وجود ندارد و صرفا قلم نویسنده شما رو به این سو و آن سوی داستان می‌کشاند.

تعجب میکنم از کسایی که کتاب‌های فلسفی رو درک میکنن ، ولی کامنت ساده‌ی بقیه رو نه

دوستانی که دنبال ترجمه و ویراستاری خوب هستن، حتما ترجمه روشن‌زاده رو هم یه نگاهی بندازن. روان‌تر و سانسور کمتر

قبله عالم چپول‌ها و کتاب بی محتوایش

ترجمه پارسایار سانسور داره نخرید

اگه می‌خواین ترجمه ای رو بخونین که نزدیک به نوشته و لحن سارتر باشه ترجمه امیر جلال الدین اعلم رو بخونین چون تونسته ساختار فلسفی نوشته رو حفظ کنه ولی اگه می‌خواین با متن ساده‌تر بخونین ترجمه پارسایار رو بخونین

کتاب خسته کننده ای بود برام پر از حوادثی که ارتباطی به هم پیدا نمیکنن و خط داستان مشخصی نیست واقعا به عنوان یک رمان خوب نبود ولی گاه گداری یه صفحه هایی که فلسفی می‌شد برام جذاب بود ولی در مجموع سلیقه‌ی من نبود .(ترجمه‌ی جلال الدین اعلم خوب نبود)

اواسط کتابم .درباره‌ی موضوع کتاب و سارتر با نظرات بقیه‌ی دوستان موافقم . موضوعاتی که بیان می‌شود فارق از جوابی که خود سارتر بهشون میده ،چیزهایی هستند که ادم باید بهش فکر کنه. کتاب من ترجمه آقای اعلم هست اگه اومدید نظرات رو بخونید که بدونین کدوم ترجمه بهتره باید بگم مال نشر نیلوفر اصلا روان نیست !و شاید بشه گفت لذت خوندن کتاب رو کمم می‌کنه.