کتاب سقوط

سقوط، خطابه‌ی ژان باتیست کلمانس، قاضی تائبی است که در نهایت به اعتراف‌نامه بدل می‌شود. اعترافاتی که با پیش رفتن کتاب، دیگر مربوط به ژان باتیست نیست، بلکه نویسنده آینه‌ای به دست خواننده داده و او را با خودش روبه‌رو می‌کند. همان‌طور که کامو می‌نویسد؛ مجبورتان می‌کنم قاضی خودتان باشید و همین تسکنیم می‌دهد و از اندوهم می‌کاهد. فکر نمی‌کنم نیازی به تعریف و تمجید از این کتاب باشه، قطعا بی‌نظیره…

ترجمه‌ی شورانگیز فرخ قطعا بهترین ترجمه‌ست. فقط برای اینکه از کیفیت ترجمه مطمئن بشید باید بگم که این‌ترجمه قبل از چاپ اول توسط استاد فقید ابوالحسن نجفی ویرایش شده. پس دیگه جای نگرانی نیست.

کدوم ترجمه ؟ فرح ؟ شهدی ؟ میرعباسی ؟ یا که لاهوتی؟

نمیدونم اصلأ چرا نتونستم با کتاب ارتباط بگیرم، قلم نویسنده سنگین بود

من این کتاب رو باید چند سال بعد از نو بخونم، کمی سخت و سنگین بود

درک این کتاب برای کسانی که تازه شروع به کتاب خوندن کردن مخصوصا تو این قبیل کتاب‌ها سخته این کتاب براشون نامفهومه به طور صادقانه این کتاب منو شیفته‌ی خودش نکرد ولی خوشحالم که خوندمش چون چند مطلبی داشت که من رو وادار به فکر کردن کرد

درود بر مردم شریف ایران من پس از مطالعه این‌کتاب از آلبر‌کامو اینطور فکر‌میکنم البته طبق نوشته‌های کتاب‌هم ، کامو دچار یک تناقض یا پارادوکسی بین وجدانش و نفس اماره‌اش شده‌است یک نوع تضاد توی‌رفتار و حرفاش میفهمی بالاخره توی‌کتاب یه سری داستان و ماجرا‌ها تعریف میکنه که با حرفاش سازگاری نداره البته این فقط نظرِ منِ حقیر است در هر صورت این کتاب به دقت و تمرکز زیادی هنگام خوندن نیاز داره چون که از یه سری مفهوم‌ها و احساسات صحبت میکنه که واقعا باید با خودت بشینی فکر کنی که ایا این توی زندگی برام اتفاق افتاده و بعد کامو رو قضاوت کنی دیدگاه من به این کتاب بیشتر مانور هستش روی احساسات افسار گسیخته کامو و فلسفه و معنای زندگیش

کتاب خوبیه ولی داستان گیرایی ندارد و نویسنده عقاید فلسفی خودش را توضیح می‌دهد.

کتاب برای من جذابیت و گیرایی نداشت

(لابد تصور می‌کردند در ناز و نعمت زندگی می‌کنم و همه‌ی خوشی‌های عالم بی دریغ نثارم شده این چیزیست که مردم بر کسی نمی‌بخشایند) اثر قابل تاملی بود

کدوم ترجمه رو پیشنهاد میکنید؟

در حقیقت به نظرم بعضی از مترجمان ما عقده‌های سختِ نویسندگی دارند... اصلا به موضوعات بدیهی ترجمه و پایبندی به اثر توجه نمیکنند و هرچقدر جمله را از نظر نثری زیباتر و پیچیده‌تر کنند به نظر خام خودشان نیکوتر اند... شاید مشکل از ما خوانندگان باشد که زیبایی را در کلمات عربی و سنگین میبینیم و جمله همیشه باید در لفافه جای بگیرد تا زیبا نماید. به هر صورت این یک خلف وعده‌ی آشکار است که به واسطه‌ی ظاهری زیبا، از بدی‌ها و گناهش چشم پوشی میشود...

Je combattais paisiblement et, en me gardant des méthodes intéressées, je finissais par obtenir tout ce que j’avais désiré. ترجمهٔ فارسی آقای میرعباسی در این جمله چنین آمده است: با طرق مسالمت‌آمیز می‌جنگیدم و با پرهیز از طرق منفعت‌طلبانه، هرچه دندان طمع برایش تیز کرده بودم، سرانجام به دست می‌آوردم. در نگاه اول، جمله دچار تناقض معنایی می‌شود اگر راوی از «طرق منفعت‌طلبانه» پرهیز می‌کرده، چگونه به تمام منافع مورد طمع خود دست یافته است؟ اما این تناقض از کامو نیست؛ از ترجمه است. در متن فرانسوی، ترکیب procédés intéressés / méthodes intéressées به‌معنای «اصلِ منفعت‌طلبی» نیست، بلکه به‌طور مشخص به روش‌های آشکار، زمخت و علنیِ سودجویانه اشاره دارد؛ یعنی همان شیوه‌هایی که نیت منفعت‌طلبانه را بی‌پرده لو می‌دهند. جان‌باتیست نمی‌گوید سودجو نبوده، بلکه می‌گوید سودجویی‌اش را نجیب، اخلاقی و نامرئی کرده بوده. شاید باید میگفت "طرق عام منفعت‌طلبانه" شایدم... به هر حال.. این یکی از مشکلات این ترجمه است...قسمت هایی ازین قبیل وجود دارند که مترجم انتظار داشته مطلب اصلی و مورد بحث یک جمله از عالم غیب به خواننده‌ی بینوا وحی شود...

" چه بسیار جنایت‌ها فقط به این دلیل روی داده که عامل آنها قادر به تحمل قصور خویش نبوده است." فقظ به همین یک جمله هم که بیاندیشیم ، ارزش این بزرگمرد ادبیات جهان بر ما - در این دوره و زمانه - آشکار می‌شود.

«هر انسان گواهی‌ست بر جرم دیگر انسان ها…»

ترجمه میر عباسی یا شورانگیز فرخ ؟

دوستانی که این کتاب رو از انتشارات علمی فرهنگی مطالعه کردید ، احیانا کتاب همچنان مقدمه هوشنگ گلشیری رو داره ؟

چه طرح جلد جالب و زیبایی داره نشر چشمه 👌

واقعا خنده داره که یک مشت آدم کم سواد که در عمرشان چهار تا کتاب سخت نخواندند ، به خودشان اجازه می‌دهند که بیایند و راجع به یک رمان فلسفی سنگین اظهار نظر کنند ! این را می‌گویند اعتماد به سقف ! در حد سواد و عقل تان نظر بدهید ، اگر کتابی را دوست ندارید، بگوئید دوست نداشتم و دیگر هم سراغ آن نویسنده نروید. اما بر چه اساسی به خودتان اجازه می‌دهید که به نویسنده ای توهین کنید که یک هزارم درک و اندیشه‌ی او را ندارید و به کتابی که ژان پل سارتر در اوج اختلافاتش با کامو ، آن را بزرگترین شاهکار وی نامیده است. و درک نشده ترین.. که این آخری نشانه‌ی این است که هر کسی نباید به سوی این کتاب برود.

عالی