رمان «یادداشت های زیرزمینی» با جملاتی مشهور از شخصیت اصلی در مورد خودش آغاز می شود: «من آدم مریضی هستم... من آدم کینهتوزی هستم. من آدم نفرتانگیزی هستم.»
«داستایفسکی» چه حقایقی را در مورد انسان ها آشکار کرد و چگونه به مسیر ادبیات، شکل و جهت داد؟
این مقایسه، با توجه به تعداد ترجمهها، سبب آشنایی بیشتر و بهتر با این شاهکار تاریخ ادبیات شده و در انتخاب ترجمهای که بیشتر میپسندید، کمکحالتان است.
در این مقاله قصد داریم به حقایقی مهم، جالب توجه و کوتاه درباره ی زندگی فئودور داستایفسکی بپردازیم.
نویسندگان پرتعدادی در «ادبیات روسیه» ظهور کرده اند که ایده های ژرف، آثار ادبی و توانایی آن ها در داستان سرایی در طول زمان طنین انداز بوده است.
«شبهای روشن» نیز مانند همهی شاهکارهای داستایفسکی، از منظری انسانی و روانشناسانه پرداخت شده است.
داستان های او، یکی از اصلی ترین پایه های ادبیات روسیه را تشکیل می دهند.
بهترین ترجمه مال خانوم میترا نظریان است. متنش مستقیم از روسی ترجمه شده و ضمنا نثر فارسی متن ترجمه شده کاملا روان است. منتهی من کلا درون مایه رمان رو دوست نداشتم. رمان در پیرامون شوگر ددی، زنهای تیغ زن، شایعه و بدگویی و غیبت و تاثیر عنصر پول در شکل دادن روابط انسانها بحث میکند... چهره پلیدی از زنها در این رمان ترسیم شده به گونه ای که اون ذات پول دوستی خانومها و میل مفرط آنها به استفاده ابزاری از "مرد ها" برای رسیدن به پول کاملا در این رمان بحث و بررسی شده. زن هایی هستند که میخواهند مثل اشرافیها زندگی کنند، در خانههای لوکس مفروش و مبله شده ساکن بشن و لباسهای مد روز بپوشند و برای رسیدن به این هدف ممکن است دست به هر کاری بزنن. بنابراین این نگاه داستایفسکی به بعضی از زنها تحت تاثیر "بالزاک" رمان نویس فرانسوی بوده.
عبدالمجید احمدی بهواسطه زندگی، تحصیل و کار در روسیه احاطه جامعتری در متون ادبیات روسی پیدا کرده و ترجمهاش دقیقتر و روانتر است بهنظرم. کلا ترجمههای ایشون رو پیشنهاد میکنم
ترجمه نشر مد یا ثالث ؟
نشر مد قطعا
یکی از رمانهای نه چندان بلند داستایفسکی که داستان شیرین و روانی داره و به سرعت میشه خوندش و ازش لذت برد.. کمی چاشنی طنز هم داره که لبخند رو به لب مخاطب میاره.. برگردان خانم میترا نظریان هم خیلی خوب بود... به شخصه از خوندن کتاب لذت بردم.
لطفاً ترجمۀ نشر مَد (عبدالمجید احمدی) با نام «خواب داییجان» را موجود کنید.
داستان کلاسیک و جذابی است همراه با کمی طنازی. کتاب عاری از توصیفات اضافه است .همه چیز درست، دقیق و آنطوری است که باید باشد. درکل ارزش خواندن دارد.
داستان جذابی داره
شخصیت پردازی و روایتِ استادانه... به همراه مقدار خیلی کمی طنز در اواخر داستان... داستایفسکی از طنز استفاده نمیکند،اما اگر در داستانی استفاده کند،بسیار کم و غیرمستقیم و در حد چاشنی ازش بهره میبرد؛مثلا در "ناشناس" یا "شوهر حسود" یا همین داستان "خواب عموجان".
این کتاب اصلا اومد تو سایت که این همه مدته موجودم نیست حتی !