هنوز در هیچ جای جهان درام نویسی نظیر شکسپیر نیامده است و پیش از او در این هنر بزرگ تر از او سراغ نداریم. نیز به تصدیق اغلب منتقدان دنیا، بهترین درام او همین هملت است. نمایش این درام هرساله با آخرین تکنیک در کشورهای بزرگ چندین بار تکرار می شود و هنردوستان را از نو بهره مند و شیفته می کند. دربارۀ انتقاد این درام و سایر آثار شکسپیر در انگلستان و سایر کشورها و همچنین دربارۀ شرح حال شکسپیر و هنرپیشه هایی که در بازی کردن نقش های شکسپیر شهرت جاوید یافتهاند و موضوعهای دیگر؛ بی هیچ اغراق هزاران کتاب نگاشته شدہ و می شود که علاقه مندان باید ناچار به خود آن آثار یا ترجمۀ آنها مراجعه کنند. سرگذشت این ترجمۀ هملت بی شباهت به افسانه نیست و اگر وقتی نگاشته شود گویا ناخواندنی نباشد.
«شکسپیر» در نمایشنامه «اتللو»، مفهوم «واقعیت غیرقابل اعتماد» را به شیوه های گوناگون به بازی می گیرد.
«هملت» در طول تاریخ به خاطر توجه به ابهام در اخلاقیات، هستیگرایی ژرف، و کاوش چندوجهی در مفهوم «ظاهر درمقابل واقعیت» مورد تحسین قرار گرفته است.
این داستان جاودان با پیشروی روایت، به جای ارائهی پاسخ، ژرفا و پیچیدگیِ بیشتری را به تصویر می کشد و به شکل پیوسته، توجه مخاطبین را به سوالی جلب می کند که نمایشنامه با آن آغاز می شود: «چه کسی آنجاست؟»
در این مطلب به تعدادی از برجسته ترین نویسندگان بریتانیایی می پردازیم که آثارشان، جایگاهی ماندگار را در هنر ادبیات برای آن ها به ارمغان آورده است.
دو نیرو در دنیا وجود دارد؛ یکی شمشیر است و دیگری قلم. نیروی سومی نیز هست که از آن دو قدرتمندتر است: نیروی زنان.
جدا از استعداد عیان شکسپیر در نثر، چه خصوصیتی در آثار او وجود دارد که آن ها را در کلاس های درس، روی صحنه، در فیلم ها، و در قلب و ذهن مردم زنده نگه می دارد؟
محققین بیش از 1700 رمان را بررسی کرده اند و در نتیجه ی این تحقیق شش نوع داستان مشخص شده اند – ولی آیا آن ها داستان های دوست داشتنی ما را هم شامل می شوند؟
نشر ثالث همیشه کارو در میاره